گذرگاه

از کفشات بدم می آید که هی قدمهاتو از من می گیره و دورت می کنه

از لباسات متنفرم اونقدر که دیگه هیچ بویی توی این خونه نمی یاد جز بوی پیرهن اطلسیت  که داره تمام شهر و  می گیره  از چشمات بیزارم اونقدر که وقتی نگات می کنم نمی تونم جم بخورم و حتی پا پس بکشم اما تو... تو .....منو خیلی دوست داری آخه همیشه به من که میرسی پات تو کفش منه و لباساتم کنج خیابون آفتاب می گیره

بیخود نبود که دیروز هوا دلش گرفتو بارون عجیبی گرفت و به پنجره ام یه دونه ستاره چسبید  اونوقت بود که من .........فهمیدم .......

و دارم  همه اینا رو توی خال گرد چشات  می خونم و دلم کلی قرصه که تو هستی حالا اگه کفشات لنگه به لنگه اس و اگه با این دکمه ها قفل هیچ دلی باز نمی شه من حواسم هست آخه فقط تویی که پا برهنه می تونی بیای تو خوابم  و بس

 آنقدر خوابت را دیده ام که دیگر واقعی نیستی!

 شهر با ساختمان ها بزرگتر می شود

خانه با سقف محکم تر

اما

 هیچ دری رو به آسمان باز نمی شود

تنها

دودکشها

بهانه  خوبی هستند